ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ Γ. ΔΡΟΣΙΝΗ

Το Μουσείο βρίσκεται στις οδούς Αγ. Θεοδώρων και Διον. Κυριακού στην Κηφισιά στην έπαυλη «Αμαρυλλίς», εκεί που έζησε ο ποιητής τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια της ζωής του, όπως το πόθησε η ψυχή του.

Μόλις μπεις στην είσοδο του κτιρίου, η ματιά σου αγκαλιάζει στο δεξιό τοίχο, έναν μεγάλο πίνακα, ακριβές αντίγραφο- φωτοτυπία της ελαιογραφίας που υπάρχει στον «Παρνασσό» με τίτλο «Οι ποιητές στον Παρνασσό» και στον αριστερό τοίχο, ένα από τα πορτραίτα του Δροσίνη.

Προτού ανέβεις το πρώτο σκαλί, σταματάς σε μερικά βιβλία γενικού ενδιαφέροντος από τη Βιβλιοθήκη του ποιητή. Ακόμα εκτίθενται τα τεύχη του περιοδικού ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, την περίοδο που το διηύθυνε ο Γρ. Ξενόπουλος. Σε πολλά τεύχη συμμετέχει ο Δροσίνης και σε άλλα γίνεται αναφορά στον ποιητή.

Ανεβαίνεις την ίδια εσωτερική ξύλινη σκάλα πλημμυρισμένος ολάκερος από βαθιά συγκίνηση, την ίδια που ανέβαινε ο ίδιος ο ποιητής και βρίσκεσαι στον πρώτο και μοναδικό όροφο που χωρίζεται σε τρεις ενότητες, σύμφωνα με τα αντίστοιχα δωμάτια.

«Πρώτο δεξιά» είναι το ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΔΩΜΑΤΙΟ εκεί που έχει συγκεντρωθεί όλος ο πνευματικός θησαυρός του ποιητή. Ο Δροσίνης Ποιητής, Πεζογράφος (σαν πρώτος μεταρρυθμιστής της Νεοελληνικής γλώσσας, έγραψε αριστουργήματα), Συνεργάτης, Επιμελητής, Εκδότης, Δημοσιογράφος, Δοκιμιογράφος και Αρθρογράφος.

Οι ποιητικές του συλλογές αφήνουν εποχή και δημιουργούν την κατάλληλη ευκαιρία για τη γέννηση και την ανάπτυξη μίας νέας πνευματικής εποχής. Απόσταγμα πολλών φιλοσοφικών θεωριών οι στίχοι του, απλοί, μελωδικοί, συμμετρικοί, είναι ευπρόσδεκτοι στο πλατύ κοινό.

Ο Ποιητής έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πρωτόγονη ποίησή μας και μαζί με τον Παλαμά θα παλέψουν για την επικράτηση της δημοτικής μας γλώσσας στο χώρο της λογοτεχνίας. Με τον ευχάριστο τόνο, το ζωντανό ύφος, την τρυφερότητα και την αφέλεια, το παιδαγωγικό δίδαγμα, έδωσε τραγούδια που στέκουν αληθινά οι πρώτες επαφές της παιδικής ψυχής με τη φύση, την Πατρίδα, την Οικογένεια, τη Θρησκεία, με τις ηθικές και υψηλές αξίες της ζωής. Η θρησκευτική του πίστη ολοφάνερη, πάνω στους βωμούς της Τέχνης.

Αλλά και το πεζογραφικό του έργο είναι αξιόλογο. Όπως ο Παλαμάς, ο Πολέμης, ο Καμπάς, ανήκει στη λογοτεχνική γενιά του 1880, που εμφανίστηκε στην ποίηση με τις στροφές του Νεοελληνικού λόγου, προς τις γνήσιες λαϊκές πηγές του νεοελληνικού πολιτισμού και της σύγχρονης Εθνικής ζωής. Έδωσε νέα τροπή σε ολόκληρη την πνευματική ζωή.

Σε αυτό το «Πρώτο δεξιά» δωμάτιο εκτίθενται όλα τα τεύχη της ΕΣΤΙΑΣ, περιοδικού από την αρχή της έκδοσής του με τον Γ. Κασδόνη, αργότερα από τους Δροσίνη- Πολίτη, ακόμα υπάρχουν τα τελευταία τεύχη του περιοδικού ΕΣΤΙΑ, όταν ο Δροσίνης είχε αναλάβει μόνος την έκδοσή του.

Από την «Εφημερίδα Εστία» υπάρχουν φωτογραφίες από το οίκημα, αντικείμενα και το 7^ο φύλλο της πρώτης έκδοσης.

Η ίδια η Αίθουσα φιλοξενεί ακόμα μεγάλη συλλογή από ΠΑΡΤΙΤΟΥΡΕΣ, μελοποιημένα ποιήματα του Δροσίνη από διάσημους συνθέτες. Δύο βιτρίνες με χειρόγραφα του ποιητή, αλληλογραφία του με φίλους και φιλέλληνες, συλλογή από εφημερίδες ξένες και ελληνικές που αναφέρονται στο Δροσίνη ή δημοσιεύουν κείμενά του. Ανάμεσα σε αυτά επισημαίνουμε τη σειρά του Σ.Ω.Β ΚΟΚΚΙΝΑ ΒΙΒΛΙΑ και ΠΡΑΣΙΝΑ. Τα Εθνικά δημοσιεύματα, Παιδική σειρά, την ΙΣΤΟΡΙΚΗ και ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΗ βιβλιοθήκη, το ΜΟΥΣΙΚΟ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ και την Μελέτη.

Από τις δικές του εκδόσεις υπάρχουν τεύχη του ΑΣΤΥ, όλη η σειρά του ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ και η σειρά «ΝΕΑ ΕΛΛΑΣ». Αντικρίζουμε ακόμα μερικά προσωπικά του αντικείμενα, μία επιστολή του ΑΘΑΝΑΣΑΚΗ, Προέδρου του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού και το παράσημο Λεγεώνας της Τιμής της Γαλλικής Κυβέρνησης, προς το πρόσωπό του Δροσίνη για τη μεγάλη προσφορά του στην Ελληνογαλλική φιλία.

Εντυπωσιασμένοι από τον ανεκτίμητο πνευματικό θησαυρό, δεν μας κάνει καρδιά να το εγκαταλείψουμε, για να προχωρήσουμε κατ’ ευθείαν στο «Αριστερό δωμάτιο» το ονομαζόμενο ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ, γιατί ήταν κατ’ εξοχήν το δικό του δωμάτιο που περνούσε τις περισσότερες ώρες της τελευταίας δεκαπενταετίας της ζωής του.

Οι τοίχοι στολισμένοι από φωτογραφίες συγγενών, φίλων της Κηφισιάς, του θρυλικού Μεσολογγίου που ήταν η γενέθλια γη του Ποιητή και του Αντιστράτηγου Παππού του, που έπεσε ηρωικά στη έξοδο. Ούτε στιγμή δεν έφευγε από τη σκέψη του κι ο καημός του Πατριδολάτρη Έλληνα Ποιητή, απέραντος που δε μπορούσε να το επισκέπτεται συχνότερα. Άλλη φωτογραφία της Πλάκας, είδη ψαρικής, υπάρχουν βιβλία για το μαγευτικό Πήλιο και το Χορευτό, αγάπες του Ποιητή.

Μόλις μπούμε στο δωμάτιο αυτό, αντικρίζουμε το ομοίωμα του ποιητή, καθισμένου στην πολυθρόνα του, κρατώντας ένα φύλλο της εφημερίδας ΕΣΤΙΑ στα χέρια του.

Το Άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου. Ένα απόκομμα μίας εφημερίδας που μιλά για την ιστορία του ποιήματος του Δροσίνη που αναφέρεται στη Θεά. Μπορούμε ακόμα να θαυμάσουμε ένα κέντημα της μητέρας του ποιητή, τη διαθήκη του που αναφέρεται στα κινητά περιουσιακά του στοιχεία, στο πιστοποιητικό θανάτου του και διάφορα προσωπικά του είδη.

Ακόμα βλέπουμε βιβλία που τον περιστοιχίζουν και αναφέρονται στον ποιητή ή είναι άλλα εξ’ ολοκλήρου αφιερωμένα σ’ αυτόν και αγκαλιάζουν το έργο που δημιούργησε στο πέρασμά του από το Υπουργείο Παιδείας.

Αναφέρουμε: Σχολική Υγιεινή, Γυμναστική στα σχολεία, Εορτή της Σημαίας, Πρώτο Λεξικό Ελληνικής Γλώσσας, Πρώτο Λαογραφικό Μουσείο- ΤΖΑΜΙ ΤΖΙΣΤΑΡΑΚΗ, καθιέρωση Αριστείου Γραμμάτων και Τεχνών κ.α.

Με την οικονομική υποστήριξη του Σ.Ω.Β και με τεράστιες προσπάθειες, δημιουργεί τη ΣΧΟΛΗ ΤΥΦΛΩΝ, το Πρώτο Εκπαιδευτικό Συνέδριο, ΜΟΥΣΕΙΟ, τη Σεβαστοπούλειο Τεχνική Σχολή το 1911 κ.α.

Γίνεται ακόμα αναφορά στη μεγάλη του προσφορά στον Παρνασσό σαν Γραμματέας των Θετικών και των Καλών Τεχνών, στον αξιόλογο ρόλο που έπαιξε ως πρώτος Γραμματέας της Ακαδημίας Αθηνών και ως Ιδρυτικό μέλος της Ιστορικής Εθνολογικής Εταιρίας της Ελλάδος.

Σαν Τμηματάρχης του Τμήματος Γραμμάτων και Καλών Τεχνών από το 1914-1920 αναφέρεται στην εφημερίδα ΕΣΤΙΑ στις 13/1/1921, ότι συνέβαλλε στην αισθητή βελτίωση προόδου ανάπτυξης της χώρας: στο Βυζαντινό Χριστιανικό Μουσείο, που το αναδιοργανώνει για τη συλλογή Εικόνων Κολυβά.

Τα Γενικά Αρχεία του Κράτους τα συγκεντρώνει στα υπόγεια της Ακαδημίας, αναδιοργανώνει την Εθνική Βιβλιοθήκη. Εγκρίνονται 10 Βιβλιοθήκες σε όλη την Ελλάδα δια νόμου, στη Θεσσαλονίκη Δημόσια Βιβλιοθήκη, όπως και στις πόλεις που έχουν πάνω από 30.000 κατοίκους. Ιδρύει το Ωδείο της Μακεδονικής Πρωτεύουσας στη Θεσσαλονίκη. Εγκρίνεται περίθαλψη των Θεατρικών Συγγραφέων του Εθνικού Ελληνικού Θεάτρου. Τα σημαντικά γεγονότα 1912-1913 στα Αρχεία του Κράτους.

 Η προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας στην είσοδο της Ελλάδας στη Διεθνή Ένωση της Βέρνης κ.α.

Ιδιαίτερα πρέπει να τονίσουμε τη μεγάλη προσφορά του στο σχολικό βιβλίο. Υπάρχει στο Μουσείο το «πρώτο αναγνωστικό» και μία μεγάλη συλλογή αναγνωστικών από πολλά μέρη του Ελληνισμού, στα οποία είναι ο πρώτος που έβαλε κείμενα επωνύμων ποιητών, πεζογράφων και ιστορικών.

Η μεγάλη έκπληξη που μας περιμένει είναι το ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΔΩΜΑΤΙΟ, το τρίτο και το πιο μεγάλο.

Η Αίθουσα αυτή φιλοξενεί τους πρωταγωνιστές των έργων του.

Αρχίζοντας από δεξιά με φωτογραφίες και κείμενα που μιλούν για το βιβλίο του ΑΓΡΟΤΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ και την πρώτη γυναίκα που του ενέπνευσε την ΑΜΑΡΥΛΛΙΔΑ του «Η Ιδανική Γυναίκα». Το όνομά της είναι αφιερωμένο στην έπαυλη που έμενε και στο σημερινό προσωπικό Μουσείο του. Δίπλα υπάρχει ένα άλμπουμ με 100 εικόνες GRAVURES. Μία συλλογή που δημιούργησε όταν φοιτούσε στη Λειψία και συνεργαζόταν με το περιοδικό ΕΣΤΙΑ. Αυτά τα άλμπουμ δίνονταν δώρο σε Βασιλείς και διακεκριμένους Άρχοντες.

Ακολουθεί ολόσωμη η κούκλα ΑΜΑΡΥΛΛΙΣ, η πρωταγωνίστρια του ομόφωνου Μυθιστορήματός του, έπειτα η εξαδέλφη του Δροσίνη, Μελετοπούλου, που ενέπνευσε τον ποιητή να γράψει το ποίημα Η ΑΝΘΙΣΜΕΝΗ ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ. Η κούκλα είναι ακριβές αντίγραφο από τη φωτογραφία της Μελετοπούλου με τη στολή της Αρσακειάδας.

Ακολουθεί το επόμενο θέμα Ο ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ με μία μικρή συλλογή από βιβλία που αναφέρονται σ’ αυτόν. Και μπρος στα μάτια μας, Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΜΕ ΤΟ ΕΓΓΟΝΙ ΤΟΥ που μιλά για τα παραμύθια του Δροσίνη, διηγόντας στην εγγόνα του το παραμύθι ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ.

Ένα μικρό όμορφο ΚΙΟΣΚΙ αναφέρεται στην ΕΡΣΗ. Το 1925 κυκλοφορεί η «Έρση», γραμμένη σε μία ωραία δημοτική. Ο γλωσσολόγος καθηγητής Γεώργιος Χατζηδάκης έγραψε σχετικά: «Αν γραφτούν 2 ή 3 βιβλία σε τέτοια δημοτική, έχει λυθεί το γλωσσικό ζήτημα…Το χαριτωμένο τούτο μυθιστόρημα είναι ένας ύμνος στη χαρά και στην ευτυχία του αρμονικού αισθηματικού γάμου».

7 Δεκεμβρίου 1947 γράφει ο ίδιος:

«ΜΕ ΧΑΡΑ ΕΜΑΘΑ ΑΠΟ ΤΗ ΦΩΦΩ ΔΟΥΛΓΕΡΩΦ ΠΩΣ Η ΜΙΚΡΗ ΕΡΣΗ, Η ΔΙΣΕΓΓΟΝΗ ΤΗΣ, ΕΦΤΑΣΕ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΦΕΡΕΙ ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΚΗΦΙΣΙΑ. ΓΙΑ ΤΗ ΜΙΚΡΟΥΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΣΗ ΜΟΥ, ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΓΡΑΨΕΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ, Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ROLAND HAMPE ΑΠΟ ΤΟ WÜRTZBURG».

Πολλές οικογένειες έδωσαν το όνομα «Έρση» στα παιδιά τους, γοητευμένες από το μυθιστόρημα αυτό. (Γ. Δροσίνης, «Σκόρπια Φύλλα της Ζωής μου», τόμος Δ’ σελ. 243).

Ένα μεγάλο μέρος καταλαμβάνει η ΕΥΜΟΡΦΟΥΛΑ, ένα μεγάλο ποίημα του Δροσίνη που ο ίδιος λέει: «ΟΛΑ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΟΥ ΑΝ ΧΑΘΟΥΝ, ΑΥΤΟ ΜΟΝΟ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΜΟΥ ΑΡΚΕΙ».

Το ΚΑΝΑΠΕΔΑΚΙ της ΚΑΙΤΗΣ ΜΑΝΟΥ, μαζί με διάφορες φωτογραφίες της, μιλούν για την τελευταία μούσα του ποιητή στα 70 του χρόνια.

Το τελευταίο βιβλίο ΕΙΡΗΝΗ που είδε το φως της δημοσιότητας το 1945, αναφέρεται στον πόλεμο του ’40 και είναι το τελευταίο μυθιστόρημα του ποιητή. Μετά έγραψε τα ΣΚΟΡΠΙΑ ΦΥΛΛΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ και το ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ του, που έχουμε μόνο ένα αντίγραφο.

Αποχαιρετάμε προσωρινά το «ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΟΥ ΔΡΟΣΙΝΗ».

Έναν Πατριδολάτρη, Έλληνα Ορθόδοξο Χριστιανό, Ποιητή, Πεζογράφο, Αισθητικό, Παιδαγωγό, Δημοσιογράφο, Εκδότη Περιοδικών και Εφημερίδων, που υψώνεται πρώτος μέσα στην περίοδο της Νεοαθηναϊκής κοινωνίας και επιβάλλεται με την ισχυρή του προσωπικότητα, όπου η παρουσία του στα Νεοελληνικά γράμματα υπήρξε αξιοπρόσεκτη.

Η «ΑΜΑΡΥΛΛΙΣ» είναι ένα προσωπικό Μουσείο, αλλά απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες και όποιος το επισκέπτεται έχει κάτι να μάθει και να θαυμάσει.

Συνεχώς εμπλουτίζεται με ό,τι νέο στοιχείο δημοσιεύεται και ο επισκέπτης κερδίζει με την κάθε του επίσκεψη.

*******