 |
 |
 |
 |
 |
Η ΜΥΓΔΑΛΙΑ
Εκούνησε την ανθισμένη αμυγδαλιά
Με τα χεράκια της
Κ’ εγέμισ’ από άνθη η πλάτη, η αγκαλιά,
και τα μαλλάκια της.
Αχ! χιονισμένη σαν την είδα την τρελλή
γλυκά την φίλησα,
Της τίναξα όλα τ’ άνθη απ’ την κεφαλή
Κ’ έτσι της μίλησα:
-Τρελλή, να φέρης στα μαλλιά σου τη χιονιά˙
Τι τόσο βιάζεσαι;
Μόνη της θε ναρθή η άγρια βαρυχειμωνιά
Δεν το στοχάζεσαι;
Του κάκου τότε θα θυμάσαι τα παληά
Τα παιχνιδάκια σου,
Κοντή γριούλα με τα κάτασπρα μαλλιά
και τα γυαλάκια σου!
|
|
|
|
|